En vaak klopt dat ook. Gesprekken lopen vast, je begrijpt elkaar niet meer, dezelfde ruzies blijven terugkomen en op een gegeven moment weet je niet eens meer hoe je iets moet zeggen zonder dat het weer misgaat.

Maar eerlijk gezegd denk ik vaak: communicatie is niet altijd het probleem. Soms is het vooral de plek waar het probleem zichtbaar wordt.

Want waarom lukt praten niet meer?

Omdat één van jullie dichtklapt zodra het spannend wordt? Omdat de ander steeds harder gaat praten om toch gehoord te worden? Omdat oude pijn telkens mee aan tafel zit? Omdat vertrouwen beschadigd is? Omdat de één voortdurend probeert de sfeer goed te houden? Of omdat er in de relatie inmiddels zo’n verschil in ruimte en invloed is ontstaan dat een gesprek nauwelijks nog gelijkwaardig voelt?

Dan kun je oefenen met ik-boodschappen, beter leren luisteren en afspraken maken over hoe je ruzie voert. Dat kan helpen. Maar als je niet kijkt naar wat er onder die communicatie gebeurt, blijf je soms aan de buitenkant repareren.

Ik vind daarom een andere vraag interessanter:

Wat gebeurt er tussen jullie op het moment dat jullie proberen te praten?

Wie begint er uit te leggen? Wie trekt zich terug? Wie bepaalt uiteindelijk waar het gesprek over gaat? Wie twijfelt na afloop aan zichzelf? Wie voelt zich verantwoordelijk om het weer goed te maken? En kan allebei zeggen wat hij of zij werkelijk denkt, zonder ondertussen al bezig te zijn met de reactie van de ander?

Dat zegt vaak veel meer dan de zin: “we communiceren slecht.”

Misschien is dat dus wel de eerste stap: niet meteen zoeken naar betere woorden, maar eerst begrijpen wat er tussen jullie gebeurt zodra het spannend wordt.

Want pas als je dat ziet, kun je ook beter begrijpen wat er nodig is.

Herken je deze dynamiek? Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.