Herkenbaar?

Je hebt het al zo vaak geprobeerd. Je hebt uitgelegd wat het met je doet, gesprekken gevoerd, misschien zelfs dingen anders aangepakt omdat je dacht: als ik het anders doe, komt het wel binnen. En ergens is dat ook niet gek, want als iets belangrijk voor je is, ga je bewegen, ga je zoeken, ga je kijken wat er wél mogelijk is.

Maar ondertussen merk je dat je steeds weer op hetzelfde punt uitkomt. Dat er misschien even iets lijkt te veranderen, maar dat het niet blijft. En dat je langzaam begint te twijfelen, niet alleen aan de ander, maar ook aan jezelf. Of je te veel vraagt, of je het verkeerd ziet, of je het misschien gewoon moet accepteren zoals het is.

Wat het ingewikkeld maakt, is dat het leven niet stilstaat. Er komt van alles bij, meer druk, meer verantwoordelijkheid, misschien kinderen, misschien verlies, of gewoon de realiteit die iets van jullie vraagt. Jij beweegt mee, probeert af te stemmen, maar het voelt alsof de ander daar niet in mee gaat, of in ieder geval niet op dezelfde manier.

En dat wringt, vaak zonder dat je er echt de vinger op kunt leggen.

Niet alles heeft te maken met onwil. Soms gaat het erover dat veranderen iets vraagt wat iemand niet aankijkt of misschien ook niet kan. Naar jezelf kijken, verantwoordelijkheid nemen, erkennen wat jouw gedrag doet in het contact… dat klinkt simpel, maar dat is het niet. En zolang dat niet gebeurt, blijf je tegen dezelfde dingen aanlopen.

Wat er dan vaak ontstaat, is dat jij het gaat opvangen. Dat je nog een keer uitlegt wat je bedoelt, nog een keer probeert het gesprek goed te laten verlopen, nog een keer iets inslikt om de rust te bewaren. En voor je het doorhebt, ben jij degene die blijft bijsturen, terwijl er aan de andere kant weinig meebeweegt.

En ergens ga je het ook begrijpen. Je ziet waarom de ander doet wat hij of zij doet. Je voelt het misschien zelfs. En dat maakt het nog lastiger, want dat begrip wordt langzaam een reden om het te blijven dragen.

Maar begrip is geen vrijstelling.

Het maakt iets invoelbaar, maar het verandert niet automatisch wat er gebeurt. En het betekent ook niet dat jij er dan maar in moet blijven staan.

Totdat je ergens voelt dat het niet meer klopt. Niet omdat je geen geduld hebt, maar omdat je jezelf aan het verliezen bent in het blijven aanpassen.

En daar zit het punt waar het interessant wordt om naar te kijken. Niet alleen naar het gedrag van de ander, maar naar wat er tussen jullie gebeurt en naar wat jij daarin doet, blijft doen, misschien ook niet meer ziet omdat het zo vanzelfsprekend is geworden.

Niet om het bij jou neer te leggen, maar om het weer helder te krijgen. Zodat je kunt onderscheiden wat van jou is en wat niet, en niet langer vastzit in het idee dat er eerst iets bij de ander moet veranderen voordat er voor jou iets kan verschuiven.

Je hoeft het niet helemaal helder te hebben voordat je contact opneemt. Als je merkt dat je hierin iets herkent, dan is dat vaak al genoeg om er samen naar te kijken.

Kijk op de pagina veel gestelde vragen voor meer twijfels