Ligt het aan mij?
Misschien heb je jezelf die vraag al tientallen keren gesteld. Na een ruzie, of na zo’n gesprek waarin je het gevoel had dat je er opnieuw niet uitkwam. Of nadat de ander tegen je zei dat je te gevoelig bent, te kritisch, of dat je gewoon te veel nadenkt.
In het begin stel je die vraag nog niet eens. Je probeert vooral te begrijpen wat er tussen jullie gebeurt. Je zoekt naar een verklaring, omdat je zoveel om de ander geeft. Misschien heeft hij of zij veel stress. Misschien speelt er iets van vroeger. En dus probeer je nog wat meer geduld te hebben. Nog beter te luisteren. Nog duidelijker uit te leggen wat je bedoelt.
Maar heel langzaam verandert er iets. Je stopt met kijken naar wat er tussen jullie gebeurt, en begint te zoeken naar wat er mis is met jóú.
En precies daar, in alle stilte, begint de twijfel.
Die twijfel groeit door opmerkingen die blijven hangen. Door ruzies die je ’s nachts in je hoofd blijft herhalen. Omdat je zo ontzettend graag wilt dat het de volgende keer anders gaat. Voor je het weet, tollen de vragen door je hoofd: Zie ik het wel goed? Doe ik iets fout? Waarom lukt het mij nou niet?
Je bent zo druk bezig met ruimte maken voor de handleiding van de ander, dat je eigen gevoel nergens meer mag bestaan. De vraag 'hoe gaat het eigenlijk met mij?' raakt steeds verder op de achtergrond. En dat is zo pijnlijk, want dat is geen egoïstische vraag. Het is juist de enige vraag die je weer even helpt om de grond onder je voeten te voelen. Want hoe groter de twijfel wordt, hoe minder je durft te vertrouwen op wat je zelf allang ziet en voelt.
Ik weet hoe intens eenzaam dat voelt. Je kunt samen op de bank zitten en je toch mijlenver van elkaar verwijderd voelen. Het is een eenzaamheid die je haast niet kunt delen met de buitenwereld, omdat je het zelf amper kunt uitleggen.
Misschien lees je dit en denk je: leuk, maar wat heb ik hieraan? Morgen is alles nog precies hetzelfde.
En weet je? Dat is oké. Je hoeft het vandaag ook niet op te lossen. Je hoeft de relatie niet nu te veranderen, en je hoeft niet meteen te weten wat je moet doen. Deze blog gaat er niet om dat je morgen alles anders doet.
Ik hoop alleen dat deze woorden je heel even het gevoel geven dat je niet gek bent. Dat wat jij voelt, er mag zijn. Zelfs als je er nu nog helemaal niets mee kunt. Je bent niet alleen in die stilte.
Als je nu terugdenkt aan dat allereerste moment dat je dacht: ligt het aan mij? Wat gebeurde er toen? Je hoeft het antwoord niet aan mij te geven, maar neem het mee in je hart. Pas goed op jezelf vandaag.
